KENDİMİ DİNLERKEN

Bazen gözlerimi kapatıp dünyayı dinliyorum, zaten ince olan duvarlarım dahada inceliyor.

Bir sokak ötede dönen arabanın ıslak yolda çıkardığı sesleri duyuyorum. Benden çok farklı bir insanın bir makineyi kullanarak bana çok uzak bir yerden gelip yine bana çok uzak bir yerlere gittiği o anda kafasından neler geçtiğini merak ediyorum. Kapının önünde oynayan çocukların çığlığımsı konuşmalarını duyuyorum, baş ağrısından başka bir şey değil. Ama kim bilir, yine bana çok uzak bir insan duysa -gününe neşe katan müzik- gibi algılayabilir o sesleri. Bir motokurye geliyor sonra. Hiçbir yere çıkmayan sokağın ortalarında birisi acıkmış belli ki. Birazdan koca lokmalarla karnını doyurduğunda mutlu olacak. Ama belki de mutlu olduğunun farkına bile varmadan daha "gerçek" bir mutluluk arayışına devama edecek sonrasında.

   Aynı hatayı sayısızkez istem dışı tekrarladığımın farkına varıyorum. Mutluluk gözle görülüp elle tutulan bir şey hiç olmadı ama , ben dahil tüm insanlık atlantismişcesine onu arıyoruz. Ve şu anki psikolojimle baktığımda söyleyebilirim ki ; muhteşem kar yağışından dolayı tatil edilen işime bugün gitmeyip , bu yazdıklarımı düşünebildiğim için mutluyum. O zaman mutluluğu neden hala arıyoruz? O zaten hayatımızın bazı anlarında ortaya çıkacak biçimde bizimle. 

  Ama insan doğası olabilir belkide bu. Çünkü insan hep daha fazlasını isteme düsturu ile yaratılmıştır. Çiftleşmek, alanlarını belirlemek ve karnını doyurmak için avlanmak , yani kısaca, basit yaşamını devam ettirebileceği azami koşulların sağlanması insanı asla doyuramaz. İnsanı hayvandan farklı kılan da olsa olsa bu doyumsuzluktur. düşünebilmek değil. "İnsanı hayvandan üstün kılan" cümlesi ise hatalı olduğunu bilen bilmese bile hisseden insanın kendini masum gösterme çabasından başka bir şey değil. Düşünebildiğimiz için değilde doyumsuz olduğumuz için farklıysak diğer canlılardan , üstün değil kesinlikle daha aşağı bir ırkız. Ve tam olarak yine bu sebepten mutsuzuz. Tam bu esnada yıllar önce öylesine söylediğim bir sözün doğruluğunu kendime ispatladığımı fark ediyorum.

Tanrı bizi mutsuz olalım diye yarattı...